( مردی رک گو که از گفتن حقیقت واهمه ای ندارد )

به ملاقات بزرگمردی از کهنه رفتیم .  حاجی جعفر محمودی از طایفه ی محمدرضا متولد 1303 روستای کهنه که البته به گفته ی خودشان حدود 5 سال شناسنامه برایش کمتر ثبت شده است .

در سن 18 سالگی ازدواج می کنند و در 24 سالگی برای اولین بار از کشور به قصد کار خارج و عازم کشور عربستان سعودی می شود و حدود یک سال را در آنجا به کار مشغول می شود و بسیار این دوران را پر برکت می دانند و سپس به کشورهایی مثل عجمان – دبی – قطر جهت کسب و کار عازم می شود ولی زیاد در این کشورها نمی ماند و بسوی کویت عازم می شود و مدت 45 سال را در این کشور به کار مشغول می شود که البته هر از چندی مثل دیگران برای زیارت اهل خانه و دیارش به روستا مسافرت داشته است. اولین کار خود را در کویت با کار در معمل ( بلوک زنی ) شروع کرده است . ایشان  مسافرت را در آن زمانها هر چند به جهت امکانات بسیار مشکل ذکر می کنند ولی برای خروج از کشور خیلی راحت و بدون گذرنامه ذکر می کنند بدین صورت که به مرز عازم می شدند و مرزداران طبق قانون علم و خبر برگه ی تردد صادر می کردند و خیلی راحت می توانستند به هر کشوری عزیمت داشته باشند.ا ایشان معتقدند مردم کهنه را مردمانی آزاد , شجاع و صلح طلب می داند. تاریخ کهنه را خالی از وجود " خان " و " سلطه ی خانی "می داند.

 حاجی می گوید در زمانهایی که روستایمان از وجود دزدان و غارتگران مسلح نا امن بود , با توجه به اینکه روستای کهنه دارای تفنگچی های ماهر و هر کهنه ای دارای یک تفنگ بود به همین دلیل به راحتی می توانستند از عهده دزدان بر بیایند و صلح و امنیت را برقرار کنند اما با وجود مردمانی صلح طلب و بزرگمردانی خردمند چون مرحوم محمدصالح آزادی ( کدخدای کهنه ) و قدرت  کد خدا خواجه زینل هیچ گاه روستای کهنه شاهد ماجرای خونین و تلخی نبوده است. حاجی جعفر پس از فوت همسرش و مرگ زود هنگام دختر جوانش احساس تنهایی عجیبی دارد و برای رهایی  از این تنهایی اکثر اوقات را در کنار پیرمردان هم سن و سالش دور و بر مسجد جامع می گذراند و در روی سکوی  کنار مسجد هر روز جمعشان جمع است .هنگام رفتن عصایی چوبین او را همراهی می کند . طریقه راحت و جالب توجه نشستنشان بر روی زمین نمادی از ساده زیستن حاجی جعفرمی باشد.

حاجی جعفر بدترین خاطره از زمان حیات خود در کهنه را در خصوص قحطی در سالهای قدیم ذکر می کنند البته در خصوص خودشان چنین می گویند که هیچ گاه شرایط سختی نداشته است و همیشه نسبت به دیگران وضعیتش بهتر بوده البته خاطره ای که از پدر بزرگش در خصوص  " سال دردِه " را دردناک ذکر می کنند چون به گفته ی ایشان در آن سال حتی روزانه حدود 17 نفر از اهالی جان خود را بر اثر بیماری از دست داده بودند! حاجی جعفر 8 سال از اعضای فعال شورای اسلامی روستا بودند و دوره اول ریاست آن را به عهده داشتند. نحوه انتخابشان هم چنین ذکر می کنند که بسیار مهم و رسمی بوده بطوریکه در مرحله اول نمایندگان دولت از لار و خنج در پای صندوقهای رای حاضر بودند.حاجی چنان از حافظه ی خوبی برخوردارند که حتی نام تک تک همکارانش در دوران شورایی اش به خاطر دارد مثلاً دوره اول شورایی در روستا ایشان رئیس بودند و این افراد از همکارانش : مرحوم حسین محمودی – مرحوم یوسف رفیعی – محمد درویشعلی نبوی – حاج عبدالکریم رفیعی – شرف الدین خوشبخت و عبدالرزاق حاتمی. و دوره دوم شورایی محمدنور زمانی ( رئیس شورا ) – مرحوم حاج اکبر حاتمی – مرحوم محمدشفیع وطنخواه از همکارانش را به خاطر دارد. ایشان شغلهای متعددی در روستا داشتند مثل قصابی – خرید و فروش پوست بره – آسیاب – باغداری – جلابی و ...  

به پاس قدردانی از زحمات چهار ساله اش به عنوان اولین رئیس شورای روستا و عضو فعال شورای دور دوم پس از انقلاب این مصاحبه را به اطلاع بازدیدکنندگان عزیز می رسانیم تا جوانانمان این مطلب مدّ نظرشان باشد که نباید ساده از کنار این چنین مردان زحمتکش بگذریم و تا زمانی که در قید حیات هستند می بایست به نحو احسن قدرشان را بدانیم و از تجربیاتشان استفاده کنیم همانطور که دوست هنرمند عزیز و فرهنگی دیارمان مصطفی رضایی در فیلم مستند تا رمضان دگر از وجود گهربار حاجی جعفر در روایات مستند از ایشان به خوبی استفاده نموده اند.

گزارش از : مصطفی رضایی و مرتضی اسماعیلی

وبلاگ مربوطی ( کهنه اوز ) برای این بزرگمرد روستایمان آرزوی سلامتی دارد.