شعر ( یاد دوری چاروداری ) از شاعر اوزی  محمد نامور اولین بار در سال ۱۳۵۶ در نوار خوانده شد و در آن زمان بسیار مورد توجه قرار گرفت و گل کرد . شعر که در سبک خود - یاد گذشته ها ی از دست رفته - در زبان لارستانی سبک جدیدی بود ٬ بعد ها مورد توجه دیگر شاعران منطقه لارستانی زبان قرار گرفت که نمونه هایی از آن به گویش های لار و گراش و خنج در دست است . شعر حکایت دوره ای تاریخی از فرهنگ مردمانی است که با سبک زندگی قدیمی خویش وداع کرده و عناصر بودمان جدید شهری را پذیرفته اند. شعر به این لحاظ مملو از واژه های قدیمی لارستانی - گویش اوزی - است که شامل اسامی اشیا و وسایل قدیمی در زندگانی آن زمان این مردمان است .  همچنین نام مکانها و کوه ها و دره ها که در مسیر قافله ها بود نیز در شعر آمده است که هر یک خود واژه ای اصیل از فرهنگ واژگانی زبان لارستانی محسوب می شوند .

 آنچه که در پی می اید البته همه ی شعر نیست و فقط بخش اول آن که به تصاویر عمومی زندگی - چاروداری - می پرداخت برگزیده شده است .

یاد دورَی ِ چاروَداری

Yade dowraye ĉôrvadāri 

یاد ِ دور َی چار وَداری

کافِلَی مو هُد اُ خر اُ باری

Yade dowraye ĉôrvadāri

Kafelay mo hôdo xaro bār

 دَستَ خر مو باستُد مُل ِ مردم

هَمَ جَمع اَ بُد ِم سُو بات ِ لاری

Dasta xar mo bāstôd môlev mardom

Hama ja?m abodem sowbāte lāri

یاد ِ اَخُل َ اُ صد یاد ِ کادو

اَمام دور َی مو هُد اُ هِِسک س نادو

Yāde axola sad yāde kādoo

Amām dowray mo hôdo heska nādoo

یاد ِ شالُ صد یاد ِ کبامو

یاد ِ م ِ لباس ِ با حیامو

Yāde ŝālo sad yāde kabāmoo

Yāde me lebāse bā hayā moo

ادامه مطلب

منبع : وبلاگ گپ و لپ