این نخلستانهای زیبا یادگار آباء و اجداد ما هستند که روزگاری منبع درآمد خوبی برای آنان به ارمغان می آورد. آنان با تولید خرما و صدور و فروش آن به مناطق لار . جویم . شرفویه . بنارویه و اوز طوری  امرار معاش می کردند که در آن زمان نیازی به مهاجرت به کشورهای حوزه خلیج فارس نداشتند. حدودا نیمی از سال از روستای کهنه مهاجرت و در نخلستانها ( دومان ) اقامت می گزیدند.

پس از پایان فصل برداشت خرما از زمین های پشت نخلستانها برای کاشت گندم . جو و پنبه استفاده می کردند. هر نخلستان دارای چاه و تلمبه می باشد و در تملک یک یا چند نفر میباشد.

این نخلستانها( دومان ) منشا خیروبرکت بوده و اکنون جایگاه اقتصادی خود را از دست داده و غالبا به دید یک مکان تفریحی به آن نگاه می کنیم که در ایام سیزده بدر بیشترین حجم جمعیت را پذیرا می باشد.

اگر در ایام زمستان لطف خدا با بارش باران های با برکت همراه باشد مناظر بسیار زیبایی در جلو این نخلستانها ( دومان ) به وجود می آید و باعث بالا آمدن و پر حجم شدن آب چاهها و سفره های زیر زمینی می شود.

شما هم اگر در روستای کهنه بودید سیزده بدر را کجا می رفتید؟؟؟؟؟