چرخ زمانه در گذر است بی آنکه بتوان لحظه ای آنرا متوقف ساخت وما آدمها چه ساده از کنار آن خواهیم گذشت و آنگاه به خود می آییم که وقت وداع باعقربه های زمان است و افسوس ها دیگر برای قدری به عقب برگشتن و غنیمت شمردن لحظه ها کار ساز نخواهد بود.پس چه بهتر است که قدر داشته ها را بدانیم و وقت طلایی را معنی کنیم.

مصطفی رضایی

روستای کهنه با قدمتی چند صد ساله در وجود خود افرادی را داراست که از خطه ی آن با وجود مصائب خود باز هم قلبشان برای  زادگاهشان می تپد و با توسل به علاقه, هنر و تلاش مستمر خود فیلمی را با عنوان تا رمضان دگر با موضوع بررسی فعالیتهای مذهبی و تاریخچه مکتبخانه های روستا به تصویر می کشد و ماهها وقت خود را صرف آن می نماید.آری این کسی نیست مگر مصطفی رضایی از فرهیختگان این دیار که اکنون با وجود مشکلات فراوان و حتی کم کاریها از سوی کسانی که انتظار همکاری می رود ولی در عمل ایشان را رها می سازند , باز هم  از تلاش در جهت توسعه علم , هنر و ... دست نکشیده است و همواره با پشتکار خود الگویی برای جوانان و نوجوانان روستاست.

تا رمضان دگر عنوان فیلم مستند دوم آقای مصطفی رضائیست که به بررسی فعالیتهای مذهبی روستای کهنه از ابتدا ( از زمانی که به یاد مانده ) تا کنون پرداخته است. این فیلم با گویش کهنه ایست که راوی آن هم آقای مصطفی رضائیست و بسیار روان و شفاف به روایت تاریخچه ی گذشته ی مذهبی روستا پرداخته است. از نکات مهم  دیگر این فیلم استفاده از عوامل حقیقی و شخصیتهای برجسته ی روستای کهنه است که به نوعی مستندات فیلم محسوب می شود و از آنها در روایتهای فیلم استفاده شده است همچنین استفاده از لوکیشنهای واقعی و ملموس فیلم است که دوربین به سراغ آنها رفته و آنها را به تصویر کشیده است . در این فیلم آقای مصطفی رضایی سعی نموده است در به تصویر کشیدن مکتبخانه ها و مساجد و بافت قدیمی و کنونی روستای کهنه ارتباط گذشته را با حال و آینده روستا را بدون دخل و تصرف به بیننده نشان دهد و الحق که ایشان به درستی از عهده این عمل برآمده است. در این فیلم از شخصیتهای بزرگ و برجسته و علمایی از روستا یاد شده که شاید از خاطر خیلیها فراموش شده اند و این نکته قوت فیلم است که آنها را زنده می نماید به عنوان مثال از شخصیتهایی چون ملا عبداله یاد شده که ایشان از علمایی دانا و پارسا بوده که در آن زمان با وجود هیچ گونه امکاناتی ولی از اراده و پشتکاری بدون وصف برخوردار بوده که برای تحصیل به هندوستان می رود و بعد از آن به روستا بر می گردد و مردم را در مسائل علم روز و مسائل دینی و مذهبی ارشاد می نماید و مردم روستا از محضر ایشان کسب فیض می نمایند یا از زحمات  بزرگواران دیگری که پایه گذار مکتبخانه های روستاست همچون مرحوم سید محمد حسینی , مرحوم محمد شریف اکبری , مرحوم احمد ( خادم ) رحمانی , مرحومه شاهزمان محمدتقی , سید محمدصالح حسینی و ...  یاد شده است که حائز توجه می باشد. شاید این فیلم اگر از نگاه فیلمسازی حرفه ای به آن نگاه شود کاستیهایی را دارا باشد ولی می بایست همه جوانب را در نظر گرفت که این فیلم با حداقل امکانات و بضاعت مالی ساخته شده است ولی در آن صداقتیست که همه حقایق گذشته را مثل آینه شفاف به تصویر کشیده است. تنوع تصاویر فیلم به همراه روایت آن ببننده را با خود همراه می سازد و به خوبی سازنده ی فیلم از آن استفاده نموده و به همراه آن تصاویر بزرگان کهنه که به رحمت ایزدی پیوسته اند یادی نموده تا تلنگری باشد برای غافل نشدن از گذشتگان. امید است که این دیار با وجود افرادی پرتلاش و دلسوز همچون آقای مصطفی رضایی به پیشرفت بهتر دست یابد.