داشتم در مورد قرآن فکر میکردم.کمی به عقب برگشتم. رسیدم به رمضان. یادم آمد چه شور و شوقی داشتیم در عبادت خدا و مخصوصاً تلاوت قرآن.

حداقل در روز چیزی حدود یک جزء از آن را تلاوت میکردیم. ظهرها، عصرها، شب ها و ...

فقط و فقط صدای قرآن می آمد و تلاوت قرآن بود، اما الان دوباره قرآن آن جایگاهی را پیدا کرده که نباید پیدا میکرد.

دوباره شنیدن نوای قرآن در هنگام فوت یک نفر، یا اگر شخصی خواست به مسافرت برود از زیر آن گذر کند و دوباره جای این کلام حق در طاقچه ها شد.

این آیه میتواند برای من و شما در اهتمام به قرآن کافی باشد:

"تَنزیلُ مِن رَبّ العالَمین" واقعه/80

قرآن، نازل شده از طرف خداوندی است که پروردگار جهانیان است.

چیزی که ما از آن غافل شده ایم کلام خداوند است و خداوند در ادامه ی این آیه می فرماید:

"افَبِهذا الحَدیث اَنتُم مُدهِنون" ... آیا نسبت به این گفته(قرآن) سستی نشان میدهید؟

کمی بیشتر فکر کنیم، آیا واقعاً در این زمینه سستی نشان نمیدهیم از خودمان؟؟؟

پس بیاییم برادرانه و دلسوزانه همدیگر را نصیحت کنیم و همدیگر را به تلاوت قرآن تشویق کنیم.

بیاییم تا رمضان دیگر، قدم های والایی در مسیر قرآن برداریم. از جمله این قدم ها، تلاوت آیات الهی بصورت منظم و داشتن برنامه در جهت فهمیدن ترجمه قرآن و عمل کردن به دستورات آن میباشد.

به امید اینکه جامعه ی ما سرشار از قرآن، رسانه های ما سرشار از قرآن و همه جا سرشار از قرآن باشد، و به امید اینکه از این پس بیشتر به این کلام مقدس اهمیت دهیم و قرآن را آنطور که بایسته و شایسته است در زندگیمان دخیل کنیم.

نویسنده: شیخ علی وطن خواه(مدرس مدرسه علوم دینی شافعی اوز و امام مسجد سلحشور کهنه)

برگرفته از وبلاگ رباط کهنه