" اینجا تنها دبستان  فرسوده و پیر روستای کهنه است "

"دبستان پسرانه شهید جعفریان "

اينجا مكان مقدسي است كه پدران – برادران و پسرهاي زيادي از روستا در مكتب معرفت – در سنگر جهاد با جهل و تاريكي مبارزه كرده اند .اينجا ميدان رزميست كه سربازان كوچك با افكاري بزرگ با سلاح قلم و كتاب خود مشغول به مبارزه اند .اينجا خانه ي اميد قلبهايي است كه با انديشه اي والا هدفي به صعود از قله دانش دارند. سربازان اين مكتب – فرزندان شمایند. برادران شما...و فرزندان اين ديار .معلمهای بومی آن هم که خالصانه مشغول به خدمت می باشند روزی روزگاری دانش آموزان این مدرسه بوده اند.

 اما سالهاست كه  قلبهای  اين عزيزان دلهره اي را به خود مشغول كرده است. ديگر سرپناهي در برابر حوادث طبيعي نيست.بيم آن مي رود هرلحظه اتفاقي ناگوار براي اين  عزيزان پيش آيد. ساختمان آن فرسوده می باشد و دیگر قابل اطمینان نیست.

 اين مكان – اين سنگر به نام شهيدي از اين ديار مزين شده است كه براي دفاع از كيانمان – براي امنيت خاطر همه ما جان خود را نثار كرد.و امروز بر اثر بي توجهي  ، دل هایی شور می زند كه نكند براي اين جگر گوشه هايمان اتفاقي ناگوار بيافتد. آن طرف هم دبستان كوثر و جگر گوشه هايي ديگر از اين ديار با مشكلاتي مشابه!

سالها قبل خبري شنيديم. چندين بار هم در اين وبلاگ منعكس كرديم.اينكه از سوي مسئولين تصميم به بازسازي اين دو مدرسه را دارند . با پيگيريهايي كه در آن زمان شد! اما سالها مي گذرد و هنوز چشم ها در انتظار فرجي! تا اتفاقي نيافتاده – تا خانواده اي در اثر اين غفلت و سهل انگاري دچار غم و اندوه نشده است بياييد چاره اي بيانديشيم. آري اينجا مدرسه شهيد جعفريان كهنه است با قدمتي 55 سال.

تا كي بايد اول اتفاقي تلخ بيافتد و بعد به فكر چاره شد ؟ چرا تجربيات تلخ گذشته از ديگران عبرتي براي جلوگيري از فاجعه نمي شود؟! به كدامين دلیل اين اماكن فراموش شده اند؟! آري چشم ها را هر چه شستيم – هر چه جور ديگر انديشيديم  دليلي براي تعلل و سهل انگاری در بازسازي اين مدارس نيافتيم و تنها مي توانيم بگوييم اينجا دبستان شهيد جعفريان مي باشد و آنجا دبستان دخترانه ی  كوثر کهنه – دو برادر و خواهري كه غريب و مظلوم واقع شده اند و به آنها توجهي نمي شود !

تا دیر نشده

" این دو مکان آموزشی پایه را دریابیم "