ناگهان صدایم کرد(تا بچ کیش) منهم جلو رفتم و بعد از سلام خودم را معرفی کردم .از من پرسید اونجا ایستادی چکار کردی .منم رک و روراست گفتم از شما عکس گرفتم که ناگهان برگشت و گفت : عکس من پیرو این  دیوار خرابه به چه درد تو می خوره ولی من گفتم تازه این که هیچ خودم هم می خوام با شما عکس بگیرم و بعد از اجازه گرفتن دوربین را دست یکی دیگه دادم و با او یک عکس گرفتم.

از ایشان پرسیدم چرا تنها اینجا نشستی و ایشان جواب دادند دارم به زمان گذشته فکر میکنم ,سالها اینجا بروبیایی داشتم و سپس روکرد به کوه و گفت چقدر از این کوه بالا رفتم اما الان کوه همان کوه و من ... سپس از علاقه خود به این محل و خاطراتش گفت . این ماجرا گذشت و چند روز بعد با پسر عموم علی  او را در کوچه دیدیم  پیش او رفتیم و سلام کردیم .گفتیم اگر جایی میری ما ماشین داریم و شما را میرسانیم .او پرسید ماشین دارین؟ گفتیم بله.گفت پس منو برسونین خونه تا یک گونی گچ برداریم و بریم اشکو میخوام در تونل(اتاق تلمبه) رو درست کنم ما ایشون رو سوار کردیم و بعد از برداشتن گونی گچ به طرف اشکو راه افتادیم. تو راه اقای مصطفی رضایی رو دیدیم و به ایشون گفتیم قضیه از این قراره و او هم گفت منم میام .ایشون رو برداشتیم و رفتیم اشکو. وقتی به اونجا رسیدیم مرحوم پیاده شد و به ما گفت در تونل رو باز کنید و برام یک ظرف و آب بیارین بقیه کارا رو خودم میکنم .ماهم گچ رو براش آماده کردیم و کنارش نشستیم تا ببینیم میخواد چکار کنه. استینش رو بالا زد و با بسم الله گفتن کارش را شرو کرد.

برای من باورش سخت بود که بعد از این همه سال هنوز چقدر به این مکان علاقه داره و مانند روزهای جوانی با انرژی و با شوق خاصی داشت چهارچوب در رو تعمیر میکرد.  تمام چهارچوب در رو سفت محکم کرد و بعد از شستن دستهاش گفت بریم که داره تاریک میشه .

اینم از خاطرههایی که با دیدن اشکو به یادش میفتم.

مدیریت وب سایت مربوطی : مسعود فیروزی