" قیطاس ،  خدا  قوت ، نه خسته ! "

 مهربان ، آرام و خونسرد . زمین فوتبالی باشد و چند جوان هم  مشغول بازی فوتبال  باشند ، او همیشه تماشاگر هیجان بچه هاست . تماشای فوتبال آرامشش می دهد . خودش از نسل دوم فوتبال روستایمان است و تنها بازمانده ی این نسل نه در داخل بلکه در اطراف مستطیل سبز است . نسلی که به اعتراف خودشان پیر شده اند و حتی اندک رغبتی برای تماشای فوتبال را هم ندارند . در بازی های رسمی از برد خوشحال و از باخت ناراحت می شود اما ناامید نمی شود . دوره ی بعد،  سال بعد برمیگردد . او یار دوازدهم تیم های ماست . باید برگردد . و اگر برنگردد ؟؟  یاری که تأثیرش کمتر از میدانی ها نیست . بعد از بازی دیشب و آن شکست تلخ و سنگین از شهاب فیشور او را  جلوی سالن دیدم . ناراحت و گرفته و گله مند . هیچوقت قیطاس را اینگونه ناراحت ندیده بودم . می گفت: " امسال انتظار قهرمانی داشتیم ولی دیدید بچه ها چه بد بازی کردند ؟" می گفت : " در تمامی بازی های امسال هر شب  علاوه بر کسانی که با خود روهای شخصی به سالن می آمدند ، دو سرویس دیگر – مینی بوس – از گراش به روستا می آوردیم و جوانان و نوجوانان را به سالن می بردیم . "  قیطاس و دوستان دیگرش هزینه ایاب و ذهاب را هم پرداخت می کرده اند . او برای فوتبال ما نعمتی است گرانبها  اگر قدرش را بدانیم .   با بازی دیشب دل او و دیگر تماشاگران مشتاق شکست . درست است که آخر هر بازی  برد یا باخت است . بحث هم بر سر برد ، باخت ، صعود و حذف شدن نیست . بحث این است که در متن این باخت ها " قیطاس " ها را از دست ندهیم .

باید به کمیته ی ورزشی و سایر زحمتکشان ورزش روستایمان تبریک گفت و تشکر کرد چرا که  تنها روستایی هستیم که با سه تیم و بدون استفاده از یک بازیکن غیر کهنه ای  وارد مسابقات جام رمضان شده ایم و این در حالی است که قلات ، اسلام آباد ، گلار ، بیدشهر و هود هیچ تیمی نداشته اند و بقیه روستاها  فقط با یک تیم و بعضأ با در اختیار داشتن بازیکنان غیر بومی و قرضی در این دوره شرکت کرده اند  . علاوه بر داشتن سه تیم ، به زعم مسئولان برگزاری بازی ها   قسمت عمده ی سالن ورزشی مملو از تماشاگرانی است که مشتاقانه و غالبا بی هیچ نمایش غیر ورزشی  تیم های روستا یمان را تشویق می کردند  .

آقای ابراهیم شفیعی یکی دیگر از حامیان همیشگی فوتبال که امسال جایشان خالی بود .

 کاش بازیکنان ما هنگامی که موقعیت های برنده شدن را یکی پس از دیگری از دست می دادند نیم نگاهی هم به چهره های سکو نشینان می انداختند . به نوجوانانی که ساعت ها التماس پدر و مادر خود می کردند تا اجازه ی رفتن به اوز را بگیرند .

نفر وسط که هر دو دستهایشان بالاست دکتر اسماعیل زمانی می باشند .

و نگاهی  به مردانی که اگر امروز سکو نشین هستند ، روزگاری فوتبال را خوب بازی می کردند و اگر امروز نمی توانند  ولی  فوتبال را خوب می دانند،    می دانند ضعف از کجاست و می دانند چرا در بازی های سالنی سال هاست حرفی برای گفتن نداریم . باز هم تکرار می شود . بحث بر بردن و بازنده شدن در زمین بازی نیست .

 بحث بر از دست دادن این حامیان فوتبال است . اگر در داخل میدان فوتبال   بازیی  را واگذار کردیم ، می شود بازی بعدی جبران کرد ، اگر این دوره ناکام ماندیم ، دوره ی بعد و سال بعد اما  اگر در بیرون از زمین این ها را از دست دادیم جبرانش سخت است و دیگر با هزاران اما و اگر هم بر نمی گردند . بیایید تا دیر نشده بیش از اینها " حاج عبدالعزیز عبدی " ها ،  " قیطاس " ها و " ابراهیم شفیعی " ها " دکتر اسماعیل  زمانی "  و .... را نرنجانیم . این بزرگواران پشتوانه ی همیشگی و خستگی ناپذیر ما هستند .  

کمک کنیم تا بازنده ی    " بــــــا خــــتـــــــی  از نوعی دیگر  "  نباشیم  .