ورزشی - شب تلخ كهنه

نقدی بر باز های سالنی - رمضان ۱۳۹۱

به قلم آقای دکتر اسماعیل زمانی

متخصص و جراح چشم - بیمارستان های گراش و خنج - از فوتبالیست ها و پیشکسوتان دهه ی ۶۰  

                     " شب تلخ فوتبال كهنه "                        

امسال بازي ها كه شروع شد بسيار خوشحال بودم و به عنوان يك كهنه اى به مسؤلين و جوانان ورزش كهنه مي باليدم از اينكه پس از مدتها با ٣ تيم شركت كرده بوديم  و از اينكه جوانان به پاكى و ورزش و فوتبال رو آورده بودند ٬ از اينكه از ديو زشت و پليد اعتياد دور شده بودند  به كهنه و كهنه اى بودن خود افتخار مي كردم . ولى اين خوشحالى ديشب زهر شد چون اشك و بغض قيطاس ها، حاج عبدالعزیز عبدي ها ، رهنوردها،شيخ  حمزه ها و ..... را ديدم. ديشب تا صبح از فرط  ناراحتى و گريه خوابم نبرد چون به وضوح  اشك دوستان و فرزندان خود را ديدم چون همه ديدند و فهميدند كه به خود باختيم و فوتبالي هاى ما شرمنده ی آن همه هواداران مشتاق و با تعصب شدند .

 لياقت و شايستگى قهرمان شدن را داشتيم  از همه سرتر و برتر بوديم حس قهرمانى و اوج  گرفتن فوتبال و ورزش روستا و  رهايى از بند اعتياد  و بازگشت دسته جمعى  و زنده شدن غرور كهنه اى و اتحاد و صميميت در همه ديده مي شد ولى به ناگاه با شروع نيمه ی دوم و تاكتيك غلط تيم همه رشته ها پنبه شد ، ما تيم برتر نيمه ی اول بوديم با حداقل١٠ فرصت عالى  مي توانستيم همانند نيمه ی اول بازى را اداره  و از برترى خود استفاده كنيم ولى با اشتباه ميدان را در اختيار فيشور قرار داديم و آنها به راحتی از اشتباه ما سود بردند و تیم ما را با قدرت شکست دادند ... آرى ديشب نظار ه گر نابودى سكو هاى مملو از تماشاگر کهنه ای با تعصب بودم كه عاشقانه اشك ريختند و داد و فرياد زدند ولى كسى صداى آنها را نشنيد و اگر هم شنيدند بهايى نگذاشتند ... آرى ديشب شب تلخ من بود شب تلخ كهنه بود .... آرى ديشب من گريستم ... كهنه گریست ... من کهنه ای ام ... و به خود باختیم  ٬ آن هم باختی از نوع دیگرش . افتخارم این است که کهنه ای ام از این بابت به خود می بالم و به کهنه ای بودنم افتخار می کنم .