عکس از دوست عزیز آقای حسین بامداد 

مکان : فداغ

( با تشکر از این دوست عزیز)

این عکس را که دیدم به یاد گذشته و مادر بزرگم افتادم.( روحش شاد  )

تصویر نشانگر زحمت و مشقتهای زیاد زندگیست اما این شیرزن و شیرزنهای روستا هیچ وقت خم به ابرو نیاورند و راسخ در برابر سختیها ایستادند تا نسل بعد از خود در آسایش زندگی کنند.آیا به یاد می آوریم و قدردان این همه محبتهای بی چشم داشت این عزیزان هستیم؟ آیا امروز که پیر شده اند و نیازمند دست محبت ما هستند به آنها رسیدگی می کنیم؟ یا در پی خوشی زندگی و یا در مشکلات خود غرق شده ایم که یادمان رفته که مدیون این والدین خود هستیم؟ ما هم پیر می شویم پس چنان باشیم با بزرگان خود  و صله رحم را به جا آوریم تا فرزندان خود نیز با ما به شایستگی برخورد کنند.