برخيز قاسم جان ... برخيز ...

عادت كرده بوديم هر مسابقه ورزشي كه در روستا برگزار مي شد تو را هم در اين جمع ببينيم، در كنار عبدالله غربي و مرتضي جمشيدي.

برخيز نه بخاطر ما، لااقل بخاطر عبدالله و مرتضي كه هرچقدر شرايط كنوني ات براي ما ملال آور است، خدا مي داند در دل اين دو چه خبر است.

 برخيز قاسم جان ... برخيز ...

برخيز كه جامعه، تشنه ي معلماني همچون توست و جامعه چشم انتظار دانش آموزاني كه در كلاس درس تو پرورش يافته باشند.

 برخيز قاسم جان ... برخيز ...

برخيز كه گوشه گوشه ي مسجد سلحشور نيز جاي خاليت را فرياد مي زند. برخيز كه جايت خيلي خاليست در حلقه قرآني بعد نماز عشاء.

برخيز قاسم جان ... برخیز

راستش را بخواهي زورمان مي گيرد وقتي قاسم مان را در اين وضعيت ببينيم، هر چند هيچ شكي نداريم كه همه ي اينها حكمت و تقدير خداوند است.

برخيز قاسم جان ... برخیز

برخيز بخاطر محمّدت، محمد یک ساله ات؛ تو بايد "محمّد"ي تربيت كني همچون خودت تا تو نيز ببالي به وجود همچين فرزندي، همان گونه كه پدر و مادرت يا بهتر بگويم روستاي كهنه به خود مي بالد بخاطر تربيت فرزندي چون تو ...

و تو اي خداي خوبيها، خداي مهربانيها، خداي شفادهنده ي مريض ها و بيماريها ...

هر چند معتقديم ايمان و اميد و اراده ي قاسم بالاتر از اين حرفهاست كه منتظر معجزه باشيم ولي همگي دست دعا به سوي تو دراز مي كنيم تا باز هم قاسم پاك و نجيب و مهربانمان را در كنار خود ببينيم، در كلاس درس، در مسجد سلحشور، در كنار محمدش، در زمين هاي ورزشي روستا، و در كنار عبدالله و مرتضي.

قاسم اگر تا يكي دو سال قبل فقط جواني بود از طايفه ي قائد، الان همانند فرزندي است براي تك تك پدر و مادرهاي روستا و همچون برادري است براي همه، كه با ناراحتي اش اشك مي ريزند و براي بهبودي اش دعا مي كنند و روزه مي گيرند و قرآن مي خوانند و ... .

پس برخيز قاسم جان... برخيز پسر دوست داشتني روستا... برخيز .

با تشکر از عکس ها و متن زیبای آقای محمد شریف ( اسماعیل ) احمدی