آیا فرهنگ لباس ما در خطر است ؟

لباس با توجه به خصوصیات و و یژگی هایی که دارد یکی از نمونه های عینی و مجسم فرهنگ هر جامعه است که به عبارت دیگر همواره بخشی از فرهنگ هر جامعه در لباس های آن قوم و ملت نهفته است که نشانه ای از پایبندی ، علاقه و اعتقاد آنان به آداب و رسوم و هویت فرهنگی شان می باشد. دستان هنرمند زنان نسل قبل روستای کهنه سالها بود که با بهره گیری از رنگ های طبیعت در کمال یک رنگی ، رنگین کمانی از لطافت و زیبایی در دوخت لباسی به نام لباس گشاده به نمایش می گذاشتند . در رنگین کمان هنر ، در دست زنان کهنه ای رنگ های شاد شاد غالب بود. رنگی های  که در آن موجی از نشاط و شادابی و تحرک و آرزوهای بسیار و پاک به چشم می خورد پس می بایست بر این دستان هنرمند بوسه مهر زد و هنرشان را تحسین نمود.اما حیف که نسل جدید قدر این هنر را ندانست. زنان اصیل زادگاهمان از زمانهای دور لباس گشاده را خود می دوختند وبا افتخار ثمره تلاش و همت شان را نبز خود بر تن می کردند. لباس محلی گشاده نیز در کنار دیگر اقوام ایرانی با زیبایی‌های منحصر به فرد خود همواره مجالی برای تجلی ذوق و استعداد طراحان لباس‌های روز بوده است. لباس گشاده یا لباس محلی در نهایت زیبایی و سادگی نمادی از پوشش اصیل اسلامی است که امروز جز در برخی عروسی ها شاید دیگر نتوان نشانی از آن یافت.

با رو در رو قرار گرفتن فرهنگ های مختلف و وجود تعامل های اجتماعی ضروری و اجتناب ناپذیر و دسترسی بسیار آسان به رسانه های سمعی بصری ، گرایش به طرف مد و مدرنیته شدن دامن همه ما را در تمامی امورات زندگی بخصوص پوشاک گرفت و بسان دیگر فرهنگ های اصیل بومی ، لباس گشاده نیز به چمدان های تاریخ سپردیم.آیا این لباس های جدید بر قامت عروس روستایی برازنده است؟یا باید به عروس های امروزی حق بدهیم که باید با علم و مد روز  با میل و سلیقه خودشان ٬لباس بهترین روز زندگیشان روز عروسی اشان را خود انتخاب کنند.اشکال کار از کجاست؟ یا به قول حافظ شیرین سخن :

"هر چه هست از قامت ناساز نا موزون ماست           ور نه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست"

عکس تزئینی است.

منبع :گوگل - تصویر