{یعقوب - بهمن - مرتضی}

 "فرزندان پاک زادگاهمان"

در گوشه گوشه هایی از روستای کهنه- روستایی با داشتن طبیعت زیبای نخلستان و کوه ،بیابان و دریایی- روستایی که فکر می کنی می توان " می پریدم از سر جو ، دور می گشتم ز خانه ، چست و چابک ، نرم ونازک ، شاد و خرم ، با دو پای کودکانه ، بر درختان می زدی پر ، اما فرزندانی از خانواده های محترمی هستند که دست تقدیر آنان را از موهبت سلامتی کامل محروم ساخته است. یک عده جوان ،مثل دسته های گل ، جمعی که می شد مثل ما باشند در کوچه های شهر ما خوشحال در جمع شاد بچه ها باشند٬ زندگی را به گونه ای دیگر می گذرانند . نگهداری و تربیت فرزند معلول بسی سخت و طاقت فرساست. خانواده های این عزیزان زحمات زیادی را بر دوش می کشند و مسلمآ اجر ی بزرگ نزد خداوند مهربان دارند. فرزندان معلول هدیه الهی هستند گلهای دیر رسی هستند که بایستی جامعه در بارور نمودن آنها همانند ایثاری که خانواده ها دارند کمک کند. كمتر روزي است كه در مسير و در خلال كارهاي روزانه به يك يا چند نفر از این عزیزان در روستایمان كه از كنارمان مي گذرند مواجه نشويم , آيا هرگز از خود پرسيده ايم اينها چه كساني هستند ؟ چه كار مي كنند ؟ علل معلوليت آنها چه بوده است؟اما بیایید باور کنیم آنان توانایی هایی دارند که من وشما با تمام سلامتی امان از این قابلییت ها محروم هستیم. زیرا آنان باور کرده اند که "اگر یک معلول مادرزاد قهرمان دو ماراتن نشود ، مقصر خودش می باشد ."و زندگی دو ماراتونی بیش نیست.

یعقوب محمدی

یعقوب اندکی در حرکات جسمانی و ذهنی مشکل دارد . او اهل تماشای ورزش جذاب فوتبال است و علاقه زیادی به لیگ برتر اروپا دارد.اسامی تیمها و بازیکنان بزرگ را می داند و اکثر بازی ها را دنبال می کند. یعقوب در کنار سرگرمی فوتبال یکی از جوانان پاک و سالم روستایمان می باشد.یعقوب در کارهای خانه – خرید نان از نانوایی و... - مادر مهربانش را یاری می نماید.

بهمن رسولی

بهمن متولد بهمن ماه 1356 می باشد.او معلول ذهنی ناشی از یک ناهنجاری در شکل و اندازه مغز و جمجمه می باشد. توانایی دویدن را ندارد. او حرص و طمع مال دنیا را ندارد وبه لیوانی چای و لقمه نانی ساده قانع است و به خانواده هایی که با همین لقمه نان و چای و گاهآ نخ سیگاری از او پذیرایی میکنند وفادار است و حرمت نان ونمک را بخوبی رعایت میکند . در این سی دو سال عمرش ،آزارش به مورچه ای هم نرسیده است.

مرتضی رزمی

مرتضی یکی دیگر از جوانان معلول ماست . او از لحاظ حرکات جسمانی مشکل زیادی ندارد و روزانه چندین کیلومتر راهپیمایی می کند.مشکل او ناشنوایی و ناتوانی در تکلم می باشد . مرتضی نظافت شخصی را به خوبی رعایت می نماید و نکته جالب در این فرزند عزیز روستایمان این است که علیرغم اینکه قوی ترین صداها را نمی شنود اما شاید در سایه ی توفیق و دهش پروردگار صدای اذان را می شنود و نمازهای فرض را سر موقع در مسجد حاضر می شود و علیرغم اینکه مشکل صحبت عادی کردن دارد ولی در نماز ارتباطش را با زبانی که فقط خدا می داند ، با خدای خویش برقرار می نماید.

مرتضی(نفر اول سمت چپ) در کنار جماعت مسجد مرحوم حاج زینل خواجوی آماده برای اقامه نماز جماعت

وبلاگ و وب سایت مربوطی (اسماعیلی - فیروزی - رضایی )ضمن احترام برای همه عزیزان معلول در روستایمان برای خانواده های این عزیزان آرزوی توفیق و عاقبت بخیری می نماییم.