فرهاد ابراهیم پور ( وبسایت ستاره های اوز ) :شاید این حرف کمی براتون عجیب باشه و بگید معلومه که باید آدم تا زنده هست وصیت کنه چون آدم مرده که نمی تونه وصیت کنه . آره شما درست میگید اما من تا کنون با مسایلی در زندگی بعضی از خانواده ها روبرو بوده ام که طرف مرده اما هیچ وصیتی از خود به جا نگذاشته  .چرا ؟ چون فکر می کرده هنوز هنوز ها زنده است و هنوز خیلی زود است وصیت کند . اما دست عجل و حادثه امان نداده و جان به جان آفرین تسلیم کرده و خانواده ای مانده که تکلیفش با اموال و دارایی او معلوم نیست و معلوم نشده که فرد فوت شده چه چیزی به  چه کسی داده یا چقدر اموال و دارایی داشته و سهم فرزندان و بقیه چقدر بوده . معلوم نکرده چقدر طلب و از چه کس و کسانی طلب داشته و به چه کس و کسانی بدهکار بوده . یعنی کلا رفته و بی خیال همه چیز شده و این موارد متاسفانه بعد از مرگ برای اعضای خانواده ها اکثرا کشمکش و ناراحتی و حتی  ضرب و جرح  داشته است . میگن مال دنیا ارزش نداره اما اکثرا برای آن حاضرند تن به صدها مشاجره و زد و خورد و ناراحتی بدهند . پس چقدر خوبه که قبل از مرگ و تا آدم زنده است و به مرحله هوشیاری و سلامتی است وصیتش را بنویسد  تا بازمانده ها دچار دردسر نشوند . 

مهم نیست شما چقدر مال و اموال داشته باشید چه زیاد باشد و چه کم یک چیز مسلم است مرده با خود به آن دنیا نمی برد و همه چیز توی همین دنیا بدون او باقی می ماند. فقط باید تکلیف آن اموال روشن باشد تا موجب دردسر خانواده و دیگران نشود .

وصیت ها فقط اموال خانواده و بستگان نیست .بعضی ها شریک کار و زندگی هستند, بعضی ها  فقط در تجارت با هم هستند, بعضی ها اصلا مال آنچنانی ندارند اما می بینی سفارش و پند و اندرزی دارند که برای بچه هایشان و خانواده و دوستان به ارث می گذارند .شاید شما هم دیده و شنیده باشید که فلانی میگن من به ارواح مادرم قسم می خورم یا این وصیت پدر و مادرم هست که هیچگاه راه دروغ و پستی پیشه نکنم و یا به پدر و مادرم قول دادم که همیشه مواظب خواهران و برادرانم باشم و اینها هم وصیت است که متاسفانه روزبروز بین مردم اینگونه وصیت ها کمتر دیده و اجرا می شود. پس وصیت فقط تقسیم مال نیست هر چند آنرا ضروری می نماید .

پدرم چند سال قبل از فوتش هر سال که می رفتم اوز برای دیدنی به من که پسر بزرگش بودم می گفت : می خواهم این خانه که چیز زیادی نیست و از کل دنیا فقط همین خانه را دارم بین شما فرزندانم قسمت کنم .آن موقع در آن خانه سه برادرم با همسرانشان باضافه پدرم و همسرش زندگی می کردند و هرکدام دو اطاق داشتند . من به پدرم گفتم شما صد سال زنده باشید و احتیاجی نیست و ما همه خواهر و برادریم و دوست داریم تا زنده هستیم زیر سایه شما باشیم تا اینکه فرزند آخری پسر خانواده ازدواج کرد و یکسال بعد از آن که دوباره رفتم اوز گفت: بیا اینبار اینرا تمامش کنیم و من تکلیف این خانه که تنها چیزی ست که از من مانده روشن کنم و گفت دوست ندارم خدای نکرده بعد از مرگم بین شما اختلافی پیش بیاید .گفت من همه فرزندانم ازدواج کرده اند و دیگر آرزویی بیشتر از این ندارم و فقط سعادت و سلامت و خوشبختی شماها آرزوی من است . دیدم خیلی منطقی حرف می زند و من هم قبول کردم و همه خانه که چند اطاق قدیمی بود و کلنگی بود بر اساس متراژ  که حدودا 600 متر مربع بود به تساوی  تقسیم کرد و برگه هر کس را جدا نوشت و فقط گفت هیچ فرزندی حق ندارد سهم خودش را به غیر از برادران بفروشد و نیتش این بود که در این مورد هم همزیستی داشته باشیم و غریبه ای نیاید داخل خانه مشترک . فکر و تصمیمش درست بود و حوادث و اتفاقات بعدی نشان داد که اگر چنین نمی کرد شاید ما هم دچار مشکل می شدیم . آری این از پدر و مادری که بعد از عمری تلاش خستگی ناپذیر فقط همین خانه برای ما گذاشته بودند و بسیار شاکریم که آنرا با نان حلال و آبرومندانه برای ما گذاشتند. روحشان شاد باد و یادشان گرامی .

غرض از این حکایت تاکید بر این است که تا زنده هستید و هوشیاری نصیبتان است وب ه بلوغ فکری رسیده اید تکلیف خود را روشن کنید .

امید که هزار سال اگر نه صد سال هم اگر نشد 90 سالی زنده باشید .کسی چه می داند شاید خیلی زودتر از هشتاد و هفتاد بار سفر بسته شود پس خود را مادام العمر ندانیم .مال دنیا قدیما می گفتند چرک کف دست است اما امان از حرص و طمع آدمی که این چرک چقدر ارج و قرب دارد . این هم نمونه ای از وصیت من به خودم و دیگران بود البته پولی توش نیست.