" دو مقاله از یکی از پاک شدگان زادگاه مان از بلای اعتیاد "

ما امروز فهمیده ایم که مشکل ما مصرف مواد مخدر نبوده است. بلکه نواقصی بود که در وجود ما بوده و به خاطر همین نواقص در نقطه ای با مواد آشنا شدیم و مواد مخدر مغز ما را تحت تاثیر قرار داد. بیماری اعتیاد هم فکر و روح ما را در اختیار خود گرفت. ما ماندیم با یک فکر بسته، کوتاه و خود محور که همه چیز را از دید تونلی خود نگاه می کردیم. امروز که در برنامه قرار گرفته ایم فهمیده ایم که مشکل ما با قطع مصرف مواد حل نمی شود، بلکه باید تغییر کنیم، رشد کنیم و به اصول روحانی دست پیدا کنیم و این امر نیاز به فکری باز، دیدی باز، افکاری نو دارد و زمان، که این افکار نو به درون ما راه یابد که دست از خود محوری و کوته بینی برداریم و اجازه بدهیم افکاری نو جایگزین افکار کهنه و مخرب بشود. چون آن افکار کهنه و قدیمی ما حتی حاضر به قبول این واقعیت نبود که می شود بدون مواد مخدر هم زندگی کرد. اما اگر دریچه افکارمان را بر روی چیزهای جدید باز کنیم و با روشن بینی و فروتنی و فکر باز عمل کنیم، حتماً به سوی ایمان به نیروی برتر هدایت می شویم و دیر یا زود کمکی را که به آن نیازمند هستیم، دریافت خواهیم کرد. باز گذاشتن دریچه افکار در برابر تجربه های تازه، ما را به رشد روحانی نزدیک و در برابر افکار مخرب بیمه می کند. 

قسمتی از متن از تباهی تارهایی ....(ارسالی به کانون نویسندگان همدرد )

..سفیدی موهایم ارث پدری ام نیست .از تجربه های تلخ گذشته است .اعتیاد بابت هر تارش بهترین لحظات عمر و زندگی ام را به تارج برده ...سفیدی رنگشان حکایتی از سیاهی روزهای درماندگی من ...آشفتگی و تنهایی من است ..واین تجربه ای تلخ ولی گرانبهایی است که مرا درمسیر بهبودی و پاک زیستن مرا مصمم واستوار به پیش می برد . باسپردن زندگی و اراده خویش به خداوندی که در اوج تباهی دستم را بی منت گرفت واعتماد به او و رها کردن گذشته امروزم را برای افق های روشن مهیا می کنم و اینها را هر روز به خود یادآوری می کنم تایادم نرود که آنچه سال ها آرزویی بیش نبود امروز در واقعیت به رایگان و بی منت خدایم ارزانی ام داشته و شاکر این نعمت بزرگ او هستم ....

باسپاس ...رحمان رها گشته از دام اعتیاد ناحیه 8کشوری 🙏