” نگاهی به ورزش والیبال در روستای کهنه به بهانه دیدن یک عکس قدیمی “

با تشکر از آقای عزیز روستا اولین معلم دوره راهنمایی در روستای کهنه که این عکس را در اختیار ما  قرار دادند.

مکان عکس : جا خرمن زمین های چاه فَـلـی                    زمان : سال ۵۹_۱۳۵۸

این روزها بحث ورزش والیبال تقریبا بحث روز در روستای کهنه می باشد . این ورزش که قدمت نیم قرنی در روستای کهنه دارد ، سرگردانی و ناملایماتی های زیادی دیده است که در پایان به آن خواهیم پرداخت .

اما چند سالیست که با آمدن نسل جوانان و در دسترس بودن امکانات کافی ، والیبال روستای کهنه روزهای خوبی را سپری می کند . با ساخته شدن زمینی مناسب در کنار مکتب خانه و داشتن امکانات روشنایی دیگر بهانه ای برای نبودن این ورزش از میان رفت و از اولین تاثیرات این امکانات، شرکت رسمی تیم والیبال در جام روستای بلغان به عنوان اولین حضور رسمی در مسابقات والیبال جام بلغان در نوروز ۱۳۹۶ بود .

دومین حضور والیبال ما در مسابقات شش جانبه ماه رمضان با مربیگری عارف حاجی پور و بازیکنانی جوان و با انگیزه در فیشور می باشد که با نتایج خوب به فینال رسیده اند و به احتمال زیاد قهرمانی این دوره متعلق به والیبال ما خواهد شد. امید است این قهرمانی یا نایب قهرمانی به عنوان اولین نتیجه رسمی و قابل تحسین ، همچنین افتتاح سالن شهرک، حمایت خیرین روستا نقطه پایانی باشد بر  تمامی دربدری ها، سرگردانی ها، بی برنامه گی ها تا والیبال ما شاهد تولدی دوباره همراه با تحولی بنیادین و اصولی باشد و شاهد ترقی و شکوفایی این ورزش شاد و پرطرفدار در روستای کهنه ، شهرک و حتی منطقه باشیم .

 مربی : عارف حاجی پور

بازیکنان :
ناصر نبوی. کریم صابری. محمد اکبری(اکبر). مجید نبوی. مهدی جانی. مصیب صابری. حسین صابری. یعقوب صالحی. احسان غربی. محسن نعمتی. مسعود عبدی.عرفان جلیلی. عبداله نبوی(عبدالرحیم)

” نگاهی گذرا به نیم قرن ورزش والیبال در روستای کهنه “

والیبال ورزشی است جذاب ، مفرح با امکانات ساده در فضایی محدود که تقریبآ در هر شرایط سنی می توان از این ورزش لذت برد .ورزش والیبال اولین ورزش گروهی قانونمند و دارای توپ و تور بود که حدودآ بیش از پنجاه سال قبل توسط دو نفر از معلمان آن زمان آقایان افلاطون یزدانی ( اهل یزد ) و دروگر( جهرمی) ( یادشان به خیر و نیکی ) و همکاری جوانان آن زمان به روستای کهنه اوز معرفی گردید . اولین زمین خط کشی شده ی والیبال درقسمت کهنه قدیم ، جلوی مدرسه ی ابتدایی نوبنیاد روستای کهنه – اولین آموزشگاه در این روستا – قرار داشت . توپی که مورد استفاده قرار می گرفت استاندارد ولی دیرک آن چوبی و به جای تور از طنابی که به سر دیرک ها گره خورده بود استفاده می شد . بعدها در سفری که آقای یزدانی به زادگاه خود – یزد – داشتند توری را با خود به روستا آوردند تا این ورزش استاندارد تر دنبال شود .

گفته می شود فوتبال و والیبال همزمان به جوانان علاقمند در روستای کهنه معرفی شده است ولی از آنجایی که موقعیت جغرافیایی و اقلیمی روستای کهنه اوز به گونه ای است که آب های جاری باران های زمستانی در گودی اطراف روستای کهنه جمع و تبدیل به “دریایی” می شود و هر سه زمین فوتبال زیر آب قرار می گیرد ، ورزش فوتبال در قسمت عمده ای از فصل زمستان تعطیل می شود و والیبال که نیاز به فضای کمتری دارد رونق چشمگیری پیدا می کند و به همین علت جوانان به راحتی می توانستند از آن مقدار فضایی که برجسته تر بود و زیر پوشش دریایی نبود به بازی والیبال بپردازند.

زمین های والیبال در روستای کهنه عبارتند از : جلوی مدرسه ابتدایی در قسمت قدیمی روستا مقابل چاه فلی، جا خرمن چاه فلی،زمین کنار برکه ی مصلی – زمین چاه دستوان – زمین های والیبال داخل مدارس و زمین والیبال در جایگاه کارگاه مرحوم محمد اسدی.

اولین بازیکنانی که دستشان با توپ والیبال آشنا شد اکنون افراد مسن، میانسال در روستا می باشند و یا در قید حیات نیستند. مرحوم محمد نبی نبوی، مرحوم عبدالرحمن رحیمی و افراد بالای شصت سال  آقایان سید محمد حسینی، حمزه سلامی، عبدالرزاق کشاورز، عبدالرزاق رضایی، عبدارزاق نبوی، عبدالکریم آزادی، محمد عبدالرحمن رفیعی….. .

والیبالیست های نسل دوم آقایان احمد آزادی، محمد وطن خواه، ابراهیم محمودی ، عبدالله نبوی ، مرتضی خوشبخت ، اکبر و ناصر جهانی ،بهرام رفیعی ، عبدالکریم محمودی، عبدالرحیم محمدی، محمد شریف و قیطاس فرخی زاده ، محمد شریف اسدی ، محمد زمانی و ….

کثرت زمین های والیبال و سن و سال کنونی والیبالیست های نسل اول نشان از قدمت ورزش والیبال و علاقمندی جوانان به والیبال در زمان های مختلف در روستای کهنه دارد . علیرغم قدمت و علاقه به ورزش والیبال ،هیچگاه به این ورزش به عنوان یک ورزش مستقل با بازیکنان مستقل و تیم های منسجم نگاه نشده است و به محض خشک شدن آب دریایی و آماده شدن زمین های فوتبال، توپ و تور والیبال جمع و با بی مهری تمام به گوشه ای از انبار منتقل می شده و همین بازیکنان علاقمند به والیبال بصورت دسته جمعی به تیم های فوتبال موجود در روستا هجوم می آوردند و تا فصل بارندگی و آمدن دریایی و ایجاد مشکل برای زمین های فوتبال هیچ سراغی از والیبال نمی گرفتند. با وجود امکانات مناسب و بازیکنان شایسته، هیچگاه در روستای کهنه تیم والیبال مستقل و منسجم همراه با لباس یکدست و مربی وجود نداشته  و تعداد مسابقات رسمی والیبال بسیار اندک و ناچیز بوده است که قابل بحث نیست. در طی این نیم قرن والیبال٬ روستای کهنه امکانات و توانایی های لازم برای مطرح شدن داشته است اما فقط و فقط یک عامل – عامل عدم برنامه ریزی و مدیریت ورزشی – مانع از داشتن یک یا چند تیم ثابت والیبال و یا اینکه به این ورزش به عنوان یک ورزش مستقل نگاه شود ، شده است .