مردم، مسئولین و علاقمندان به میراث فرهنگی، میراث فرهنگی بخش، شهرستان و استان، حمام آباء و اجدادی مان دارد فرو می ریزد، بیش از این ها غفلت نکنیم! 

آثار باستانی هر کشور پیشینه تاریخی آن کشور محسوب می گردد و این آثار دارای ارزش و اهمیت فراوانی هستند که  مردم با دیدن آنها به وحدت ارزش های انسانی پی می برند و آثار باستانی را میراثی همگانی می دانند.

با همکاری خــیُــرین، مسئولین و کمیته عمران روستای کهنه، عملیات پاک سازی زباله هایی که در کف این حمام ریخته شده بود، جمع آوری و به بیرون از حمام منتقل گردید. این اقدام شایسته ی مسئولین امیدهایی را در دل علاقمندان به میراث فرهنگی زنده کرد که با مرمت این اثر گرانبها، توجه به بافت  روستای تاریخی مان بیشتر و بیشتر خواهد شد و در آینده این روستا می تواند مقصد گردشگران زیادی از اقصا نقاط ایران و حتی جهان باشد.

 دیروز، بنده به عنوان راهنما، همراه یک گروه از دوستداران بومگردی به بافت قدیمی روستایمان رفتیم، در میان آنهمه زیبایی، مناظری نیز دیده می شد که حسرت برانگیز بود.

منظره نشر آب از محل اتصال یا تعمیر قسمتی از شبکه آبرسانی که گودال بزرگی نیز ایجاد شده بود و آب این قسمت وارد حمام می شد. ساختمان این حمام  به قدر کافی فرسوده هست که با اندکی ناملایمی از هم فرو بریزد چه رسد به این که آب نیز از جداره ی دیوارهاش به درون آن رخنه نماید. با آقای اسماعیل اکبری، مسئول دلسوز و زحمتکش آبرسانی و شبکه، تلفنی صحبت شد و گفتند که امروز قسمت آسیب دیده را تعمیر خواهند نمود.

مطمئنا برای بازسازی یا مرمت چنین آثار گرانبهایی نیاز به منابع مالی دارد.منابع مالی روستای ما عمدتا خــیُــرین روستا و بخشی نیز دولتی می باشد. در چنین شرایط اضطراری و خطرناک، لازم است مسئولین روستا اولا در اولین فرصت اقدام به مرمت این قسمت از لوله نمایند، بعد هر چه زودتر میراث فرهنگی لارستان را نیز در جریان بگذارند .

چون اختصاص دادن بودجه های دولتی و همچنین زمان دریافت چنین بودجه هایی زمانبر هستند و به احتمال زیاد تا زمانی که این بودجه ها به این حمام  برسد دیگر خیلی دیر بشود پس بهتر است باز هم مسئولین دست به سوی خــیُــرین روستایمان دراز کنند. با توجه به مبالغ هنگفتی که مردمان کشورهای گوناگون دنیا به نگاهداری بناهای باستانی کشور خویش تخصیص می دهند گویای اعتبار و اهمیتی است که برای اینگونه ساختمانها قائلند در صورتیکه در مقام مقایسه بیشتر ساختمانهای باستانی ما هم از نظر قدمت و زیبایی و ارزش هنری از بناهای باستانی دیگر کشورها کم ارزش تر نیستند و با یادآوری این نکته که این آثار بعلت کهنه تر بودن و فرسودگی به مراقبت و صرف هزینه های بیشتر نیازمند است توجه خاصی که لازمست به این امر معطوف گردد روشن تر می شود. جای تردید نیست که هر گونه هزینه ای در این راه به مصرف برسد نه تنها از نظر حفظ حیثیت ملی در خور تحسین است بلکه به بالا رفتن آمار گردشگران بومی و حتی خارجی، به روستای آباء و اجدادی مان بیشتر و بیشتر و بیشتر خواهد شد و  متعاقبا بیشتر دیده خواهیم شد.

  در اساسنامه میراث فرهنگی کشور، در تعریف آن چنین آمده است: میراث فرهنگی، شامل آثار باقی مانده از گذشتگان است که نشانگر حرکت انسان در طول تاریخ می باشد و با شناسایی آن زمینه شناخت هویت و خط حرکت فرهنگی او میسر می گردد، انسان از همان زمانی که در ذهن خود توانست وقایعی را که در گذر زمان اتفاق افتاده به یاد بسپارد و آنها را به عنوان تجربه در زندگی روزمره خود به کار برد همان تجربه ها ارزش خاصی در نزد انسان پیدا کرد چرا که آنها با مشقت به دست آمده و از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته و حتی بعضی از این تجربه ها جان مایه یک نسل بوده است.

مطمئناً بسیاری از آثار باقی مانده از گذشتگان حاصل از این تجربه ها بوده، و از این نظر برای انسان ارزشمند است، و از این طریق زمینه های عبرت برای انسان فراهم می آید. بنابراین توجه به اشیاء گذشتگان در ذات بسیاری از انسان ها وجود دارد و همان ها همیشه سعی کرده اند از این آثار به نحوی نگهداری و مراقبت کنند.میراث فرهنگی هر کشور، در واقع، آیینه جان، اندیشه و معنویت آن منطقه است که گاهی در معرض بی توجهی و نابودی قرار می گیرد.

آن چه در این میان اهمیت دارد، آگاه سازی مردمان به این میراث های ارزشمند و برنامه ریزی های دقیق فرهنگی، عمرانی در جهت نگهداری از آنهاست، اگرچه پاسداری از میراث فرهنگی وجه های جهانی یافته و نهادهای وابسته با تشکل ستادهایی برای بازیابی و نگهداری ازآنها می کوشند ولی شکی نیست که امروزه ملت ها و اقوام برای گفتگو و هم اندیشی بیشتر نیازمند شناخت یکدیگر و از این رو میراث فرهنگی و یادمان های تاریخی از مهم ترین ابزارهای این گفتگو است.

لینک مطالبی که قبلا در وبلاگ مربوطی درج شده :

http://marbooti.blogfa.com/post-2310.aspx

http://marbooti.blogfa.com/post-3970.aspx