مرگ در غربت ...گور در دور دست

به یاد دو جوان ناکام کهنه ای

مرحوم محمودحاج حسین فرخی

 مرحوم هاشم عباس اسماعیلی  

در روزگارانی که کشور کویت خیلی خیلی دورتر از  فاصله های کنونی بود  " محمود " و " هاشم  " بار سفر را می بندند تا با امرار معاش در کویت آن زمان ، عصای دست پدر شوند . مادران کاسه ی آب را پشت سر دلبندانشان بر زمین جاری می سازند تا این رفتن را به فال نیک گیرند و بازگشتی خوشایند و پربرکت را آرزو داشته باشند . مشاغل آن زمان عمدتآ کارگری و بلوک زنی بود و خانه هایشان نیز " کپر " بود . ارتباطات ضعیف ، کند ، اندک و رفت و آمد مسافر بین کویت و روستای کهنه بندرت اتفاق می افتاد و اقامت در کشور کویت سال ها به طول می انجامید . دو جوان در کشور کویت به کار در کارگاه بلوک زنی مشغول می شوند و مانند دیگر همولایتی های خود درد غربت و سختی کار را تحمل می نمایند تا آینده ای بهتر داشته باشند . مدتی از اقامت آنان در کشور کویت می گذرد و در یک روز گرم ناگهان محمود بیست و یک ساله دچار ناراحتی و اطرافیان وی را به بیمارستانی می رسانند  اما در بیمارستان چشم از جهان فرو می بندد . امکانات بازگردانیدن جسد به زادگاهش مشکل بنظر می آید و بستگان وی تصمیم به دفن جسد در کویت می نمایند . جسد در غربت دفن می شود ولی پدر و مادر هنوز چشم انتظار نامه ، خبر یا سوغاتی از سوی یکدانه دلبندشان را می کشند که قاصدی از راه می رسد و تلخ ترین خبر عمرشان را به آنها می دهد . ....

چندی از این ماجرای تلخ می گذرد که دست تقدیر و گویا تب شدید ناشی از گرمازدگی ، جوانی دیگر از روستای کهنه به نام " هاشم عباس اسماعیلی " را به بستر بیماری می کشاند . تن رشید این جوان برومند در مقابل بیماری دوام نمی آورد و جان عزیز خود را به جان آفرین تسلیم می نماید . شاید امکان بازگرداندن پیکر " هاشم "  راحت تر بود اما به دلیل اینکه این دو مرحوم اقوام بودند و محمود در آنجا دفن شده و به منظور رعایت حال پدر ( مرحوم حاج حسین ) و مادر  محمود ، هاشم را نیز در کویت دفن می نمایند  تا بدین ترتیب پدران و مادران همیشه داغدار آنها از دیدار جسد دلبندانشان محروم شوند .

هر ساله در ایام اعیاد فطر و قربان کهنه ای های مقیم کویت به زیارت قبور این دو جوان می روند و برای آنان طلب آمرزش می نمایند .

با تشکر از : آقای محسن صابری در کشور کویت