اطراف «روستای تاریخی کهنه اوز»، در «دشتِ بابونه»، گودال هایِ وسیع با عمق نه چندان زیاد دیده می شود که در گویش کهنه ای آن را «دَرکال» می گویند و احتمالاً واژه ای عربی باشد.

سال ها قبل، خاک این گودال ها برای پر کردن شالوده خانه ها، کوچه ها و ... توسط کامیون داران، خاک برداری شده است.

در فصل بارندگی، «درکال ها» از آب باران پر می شوند و مناظر زیبا و چشم نوازی خلق می شود که حتی تا انتهای تابستان، این آب های زلال خشک نمی شوند. 

درختچه های بومی «گِزَک» در اطرافِ «درکال» به صورت طبیعی روییده است و با لطفِ دوستدارانِ طبیعت، کُنار، نخل و ... هم می تواند کاشته شود.

بعد از گذشت چندین ماه از بارندگی هایِ امسال، هنوز عکسِ آسمان و گِزَک ها بر سطحِ آبِ «درکال»  تماشایی و جذاب است.

شب های مهتابی یا شب های پر ستاره ی تابستان، خانواده های زیادی را در اطراف «درکال ها»، به دلیل خنکی هوا و آرامشِ دشتِ بابونه، تا پاسی از شب به میزبانی می نشیند.

اگر از طرف اهالی و مسئولین روستای کهنه، به «درکال ها» توجه شود، می تواند مکانِ گردشگری خوبی برای گردشگران باشد.

محمدرضا رحیمی، عکاسی پرسپولیس، اوز، ۲۸ فروردین ماه ۱۴۰۱