پیام دانش / نوشاده نوشادی : مدتی است نگاه های برخی گروه های مجازی به سمت رسانه های اوز گشوده شده است.

انتقاد ها تا جایی پیش رفته که تقریبا تمام نواقص و کاستی ها را به عملکرد رسانه های اوز مرتبط می سازند.

تا این حد که رسانه های اوز به نسبت مناطق دیگر محافظه کار تر هستند را نمی شود انکار کرد و فکر کنم اکثریت چنین نظری را تایید خواهند کرد.

اما من فقط یکی دوسال یک ستون از مجله را به عهده گرفتم و در نهایت از پشتکار سر دبیر های رسانه های نوشتاری حیرت کردم که چگونه سالها توانسته اند چنین مسیولیت پرفشاری را بدون وقفه مدیریت کنند و تداوم بخشند.

این را هم در نظر بگیرید در اوز متاسفانه واقعا نیروی انسانی کمکی که مشتاق همکاری با رسانه ها باشد بسیار معدود است.

نویسنده ای که تحت تاثیر یک هیجان و احساس متنی را می فرستد که تشخیص داده می شود بهتر است چاپ نشود انصاف نیست تمام سالها سختی و زحمت دست اندرکاران رسانه ها را نادیده بگیرد .چون این حق مسلم یک سردبیر است که ترجیح دهد کدام نوشته را چاپ نکند.

همه ما از جمله خود من هم خواهان رسانه هایی هستیم که ملاحظه کاری کمتری داشته باشد ایا این مهارت و ظرفیت را در خودمان می بینیم که یک نشریه جدید را منتشر کنیم و سال ها تداوم بخشیم و سردبیری انتشاری را برعهده بگیریم که ایده آل ما و مردم است.

مسلما این راه پر زحمت را انتخاب نمی کنیم و ترجیح می دهیم سردبیر های رسانه ها را به باد انتقاد بگیریم چون به زحمت بیشتری به جز چند دقیقه تایپ کردن نیازی نداریم.

نوشتن یک متن هیجانی بدون کوچکترین ملاحظه هم برای شخصی مثل من چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد که ارسال کنم به یک رسانه و چنان چه به دلایلی چاپ نشد هم چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد تلاش چندین سال از زندگی شخصیت هایی که در نبود امکانات مالی و نیروهای کمکی توانسته اند نشریاتی را در اوز پایدار کنند را با چندین جمله به باد فنا دهم.

ولی باید آموخت همواره شرط انصاف شرط مروت است.