مرتضی جمشیدی 

 مردی از جنس علم و دانش و ورزش 

 مردی برای تمامی نسل ها

هرجامعه ای، چه کوچک و چه بزرگ، برای تعالی و پیشرفت بیش از پیش، نیازمند افرادی است که نسبت به مسائل آن جامعه، از صمیم قلب احساس مسئولیت کنند.اگربخواهیم ازچنین افرادی درروستای خودمان نام ببریم، مطمئنا یکی از اولین اسامی که به ذهنمان خواهد رسید کسی نیست جز آقای مرتضی جمشیدی.کسی که علاوه برچندین سال خدمت رسانی ارزنده به روستا بعنوان معلم و مدیری دلسوز، در اکثر فعالیتهای فرهنگی، مذهبی، ورزشی و ... نیز همیشه حضور خودرا به اثبات رسانده است.نکته ی جالب در مورد مرتضی جمشیدی این است که او غیر از حضوری کوتاه در تیم فجر، هیچگاه بعنوان بازیکن در مسابقات حضور نداشته است،اما یک پای ثابت راه اندازی و برگزاری همه ی فعالیتهای ورزشی روستاست که این نشان از احساس مسئولیت، انجام وظیفه و ادای دین او نسبت به جامعه ی خود دارد.

دقایقی پای صحبت کسی نشستیم که نام او با دبستان شهید جعفریان روستای کهنه گره خورده است:

طبق روال تمامی مصاحبه ها،ابتدا خودتان را معرفی نمایید.

مرتضی جمشیدی، فرزند محمدرفیع، متولد سال 1346. متاهل و دارای چهار فرزند.

در حال حاضر بعنوان مدیر دبستان شهید جعفریان روستای کهنه مشغول به کار میباشم.

 دوران تحصیل خود را کجا و چگونه گذراندید؟

مقاطع ابتدایی و راهنمایی را در خود روستا گذراندم. مقطع متوسطه  را در رشته ی انسانی دبیرستان بهروزیان اوز تحصیل کردم.در کنکور سال ۱۳۶۸ در دو رشته ی آموزش ابتدایی مرکز تربیت معلم لار و جغرافیای دانشگاه آزاداسلامی  لار پذیرفته شدم که بخاطر علاقه به معلمی، رشته اول را برای ادامه تحصیل انتخاب کردم.سال ۱۳۷۰، فارغ التحصیل و از مهر همان سال بعنوان معلم پایه ی سوم ابتدایی با ۳۳ دانش آموز در دبستان شهید جعفریان کهنه آغاز به کار نمودم. سال ۸۱ تا ۸۳ نیز با گذراندن دوره ی ضمن خدمت شیراز، موفق به کسب مدرک کارشناسی(لیسانس) آموزش ابتدایی شدم.الان حدود۱۹ سال است که دردبستان شهید جعفریان  مشغول به کار هستم ، ۲سال بعنوان معلم و ۱۷ سال دیگر بعنوان مدیر.

 آیا از شغل و وضعیت کنونی خود راضی هستید؟

خدا را شکر بله. دلیل اصلی آن هم ،عشق و علاقه ای است که از همان ابتدا به این شغل و حرفه داشتم.

طبعا هر کاری، مشکلات مخصوص به خودش را داراست. شما،چه بعنوان معلم و چه بعنوان مدیر، با چه مشکلاتی مواجه بوده ویا هستید.

بیشتر مشکلات و گلایه ی ما مربوط به اولیای دانش آموزان است.برخی از والدین، درطول سال حتی یکبار هم جهت اطلاع از وضعیت فرزندانشان به مدرسه مراجعه نمیکنند.حتی برخی از آنها برای حضور در جلساتی که از سوی مدرسه برای بهبود وضعیت دانش آموزان برگزار میشود نیز شرکت نمیکنند.تا چند سال قبل با کمبودهای فراوانی برای تامین امکانات مدرسه مواجه بودیم که به لطف خدا در چند سال اخیر برخی از آنها فراهم شده است. اما باز هم نیازمند یاری و همکاری بیش از پیش همه، مخصوصا اولیا هستیم.

اگرقرار باشد خودتان معلمی باشید که میخواهد به کارنامه ی زندگیتان از ابتدا تاکنون، یک نمره از صفر تا بیست بدهد،آن نمره چند است؟  فکر کنم ۱۷ یا ۱۸.  

چرا بیست نمیدهید؟

به نظرمن کسی وجود ندارد که بخواهد به خودش نمره ی بیست بدهد چون هیچ انسانی خالی از نقص و ایراد نیست.

 اگرمعلم انشای شما، همین الان از شما بپرسد علم بهتر است یا ثروت،و بخواهید صادقانه به آن پاسخ دهید، جوابتان چیست، چرا ؟

باز هم میگویم علم، چون ثروت فنا پذیر است اما علم چنین نیست. در علم لذتی وجود دارد به اسم "آموختن" درحالیکه در ثروت هیچگاه همچین لذتی یافت نمیشود.

 یک بیت شعر که خیلی به آن علاقه دارید:

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است       آنکه پندارد که حال مردم دنیا خوش است

 اولین چیزی که بعد از شنیدن هرکدام از واژه های زیر به ذهنتان خطور میکند:

معلم: فداکاری

پدر و مادر: محبت

املاء: غلط های آن

دبستان شهید جعفریان: خانه ی دوم من به معنای واقعی

زنگ استراحت: چای روی میز

پیک نوروزی: بی محتوا

مسجد سلحشور: الگوی مساجد

اول مهر: آغاز تلاش وکوشش

 و جمله ی آخر:

با تشکر از دست اندرکاران وبلاگ مربوطی.

^{وبلاگ مربوطی} ضمن ارج نهادن به خدمات ارزنده آقای مرتضی جمشیدی -به تمامی نسل های روستای کهنه   ٬ از خداوند منان برای ایشان ٬ این شخصیت بزرگوار ٬ صبور و متین در امورات فرهنگی ٬ ورزشی ٬ مذهبی و اجتماعی  - و خانواده ی محترمشان عمر با عزت و سلامتی و عاقبت بخیری مسئلت دارد .

با تشکر از

مصاحبه   : مهندس محمد شریف احمدی