اینجا ، رمضان مسجد سلحشور است....

اینجا پیر و جوان، کوچک و بزرگ، خردسال و میان سال، کم سن و مسن نمیشناسد.همه میخواهند سهمی داشته باشند در این میهمانی خدا.هرروز، بعد از نماز ظهر، حلقه های نورانی تلاوت یک جزء از قرآن کریم برپاست.حلقه هایی که در آن از هر قشری یافت میشود. از کودک هفت ساله تا دنیادیده ی هفتاد ساله.....

بیش از یک ساعت به زمان افطار مانده است. به هر طرف که نگاه کنی، کسی را می بینی که مشتاقانه، با چیزی در دست، هرچند اندک، به سوی مسجد روانه است. یکی خرما، دیگری نان محلی، آن یکی آش و دیگران، از این سو و آن سو.همه می آیند....سفره که پهن میشود، می مانی که چه چیزی را شکر گویی ;این همه نعمت، این همه همت، این همه غیرت، این همه......

 نماز مغرب با شکوهی هرچه بیشتر و بهتر برگزار گردیده و به پایان رسیده است.اما این پایان ٬ پایان این همه شور و شوق نیست...

دقایقی ازپایان نماز نگذشته که اثری از آن سفره و قالیچه های حیاط وجود ندارد.همان گونه که در برپایی این سفره، هر کسی سعی کرده به نوعی نقش خود را ایفا کند، در جمع آوری آن نیز درنگ را جایز نمی دانند.

همه چیز سرجای خود قرار میگیرد تا افطار فردا، بازهم از راه برسد و باز هم شور و شوق و عشق و ایمان و همت و غیرت و .......

ساعتی بعد، وقت نماز عشاء و تراویح است. باز هم همان حضور پر شور. با این تفاوت که این بار،زنان و دختران نیز خود را به خانه ی خدا رسانده اند.گویی آنها هم میخواهند در این سفره ی بی انتهای مهمانی خدایشان، بی بهره نباشند... اینان آمده اند تا عشایی و تراویحی را با صدای دلنشین کاد علی و شیخ علی بر پا دارند .

 به امید روزی که تمام روزهایمان، رمضان باشد...

با تشکر فراوان از دانشجوی گرامی : مهندس محمد شریف احمدی