"این مرد می گوید اصالتآ مربطی ( مربوطی ) می باشد "

"ناگفته های مهاجرت از مربوط "

امشب میهمان کسی هستیم به نام آقای عبدالمجید علویان که خود را یک کهنه ای میدانند ، ایشان ازطایفه مربوطی هستندکه پدر بزرگشان از مربوط کوچ کردند ، ما میهمان ایشان هستیم تا با کلام شیوای خود علت کوچ اجدادشان و اتفاقاتی که برای آنها و خودشان افتاده را از زبان ایشان بشنویم

: لطفا خودتان را معرفی بفرمایید:

 بنده عبدالمجید علویان فرزند عبدارحیم متولد 24 بهمن ماه 1331 که در شهر میناب تولد شده ام

: آقای علویان کدام یک از اجداد شما از کهنه یا بهتر بگم از مربوط کوچ کردند؟

پدربزرگم به نام علی اکبر معروف به علی اکبر خواجه

 آیا شما تا بحال علت کوچ از مربوط را از زبان اجدادتان شنیده اید؟

بله ، پدرم میگفتند دلیل کوچ ما نا امنی و غارت توسط اشرار بود 

: در آن زمان  پدر بزرگ شما  از مربوط به کجا مهاجرت کردند و دلیل انتخاب آن شهر چه بود

به بندر لنگه مهاجرت کردند و دلیلش این بود که دایی های پدر بزرگم آنجا ساکن بودند

 پس قبل از پدر بزرگ شما دایی هایشان هم مهاجرت کرده بودند؟

بله ، قبل از پدر بزرگم دایی هایشان مهاجرت کرده بودند

 و بعد از اینکه ساکن لنگه شدند ...

دایی پدربزرگم دو دختر داشت که یکی از دخترانش را به عقد پدربزرگم در آورد و پدر بزرگم همانجا مشغول به کار شد که کارش نیز پارچه فروشی بود، پدر بزرگم صاحب یک دختر و یک پسر(عبدالرحیم) میشود که پدرم وقتی در شکم مادر بوده پدرش را در اثر بیماری وبا ( در آن زمان در لنگه به بیماری (اگرمگر) معروف بود) از دست میدهدو از آن به بعد دایی هایش حضانت او را به عهده میگیرند و او را به مکتب و بعد به مدرسه میفرستند و تا کلاس ششم تحصیل میکند و پس از معاف شدن از خدمت سربازی به استخدام اداره ثبت احوال لنگه در می آید و بعد به بندر عباس منتقل می شود و بعد از چند سال از اداره ثبت احوال استعفا میدهد و به استخدام آموزش و پرورش در می آید و مشغول به شغل معلمی میشود در سال  ۱۳۱۴  مدیریت مدرسه خنجی بندرعباس را به عهده میگیرد و بعد از یکبار منتقل شدن به درگهان و برگشتن به بندر عباس در همان جا ازدواج میکنند و سپس به خاطر مشکلاتی به منطقه بومونی میناب منتقل شده که همان منطقه تحت نفوذ خانی به نام علی جلال بوده که در خانه علی جلال ساکن میشوند ، زمستان در منطقه بومونی مشغول کار بودند و تابستان در میناب . مدت  23  سال در آنجا       ساکن بودند که حاصل ازدواج پدرم 5 پسر و 4 دختر بوده که فرزند ارشد من هستم

: و سپس خودتان....

من تا نه سالگی ساکن میناب بودم چون در میناب تا کلاس چهارم بیشتر نبود  برای ادامه تحصیل به بندرعباس آمدم و پیش عمه مادرم ساکن شدم و بعد از راهنمایی و دبیرستان که در بندر گذراندم در دانشگاه کرمان قبول شدم و مدرک فوق دیپلم خود را در رشته ادبیات گرفتم و پنج سال به شغل معلمی مشغول شدم ولی متاسفانه به خاطر بعضی مشکلات از آموزش و پرورش اخراج شدم ، دو سال از تدریسم در بندرعباس و سه سال هم در بندر خمیر بودم که همانجا ازدواج کردم ، مشغول به کار پارچه فروشی شدم و مدت 23سال در آنجا بودم ، بعد از آن به بندرعباس آمدم و مشغول به کار آزاد شدم و تا سال قبل هم مغازه آش و حلیمی داشتم که متاسفانه به خاطر مشکلات بینایی که برایم پیش آمد آن کار را رها کردم و الان بعد از عملی که روی چشمم صورت گرفته دوران نقاهت را میگذرانم و خانه نشین هستم

آقای علویان در پایان چه صحبتی با هم ولایتی های خود دارید؟

از هم ولایتی های عزیزم میخواهم که هیچ وقت اصالت خود را از دست ندهند و به تحصیل اهمیت ویژه دهند چون تحصیل باعث پیشرفت در همه زمینه ها میشود حتی کار آزاد ، کاسب تحصیل کرده خیلی بهتر از کاسبی هست که تحصیل نکرده باشد

و چند بیت شعر از آقای علویان 

 نگو کهنه که کوه نه  نام کوه است          نرو در کوه اینجا جای خوب است 

تمام مردمش بد(بود) اهل مربوط           که از خواجه و ملا هم در آن بود

ز دست ظلم اشرار کوچ کردند               به دامان کوه کهنه آرمیدند

همان جا مسکن و مآوا گزیدند             در این دامان آرامش بدیدند

به چند سالی که در آن روستا بودند       یکی بعد از یکی زانجا دل بریدند

برفتند هر کدام  شهر و دیاری          گزیدند از بر خود شهر و یاری

 ولی با آن همه سختی بر ایشان            دوباره باز گشتند سوی خویشان

خدا باشد نگهدار عزیزان                    درود بیکران بر قوم و خویشان

که وقتی میرویم ما سوی ایشان            چنان مارا پذیرند از دل و جان

خداوند یار و یاور باشد بر قوم و فامیل     که چون ما را از جان و دل گیرند تحویل

                             خداوند حافظ جان ایشان باد  

با تشکر فراوان از